Mijn ex projecteert alle eigen frustraties over mij op de relatie tussen de kinderen en mij!

Het zal je vast niet verbazen dat veel ouders na de scheiding zoekende zijn in hoe zij met elkaar kunnen blijven communiceren. Misschien herken je het zelf ook wel. Het is wel belangrijk hierin te investeren: want hoewel de partnerrelatie is verbroken, blijf je voor altijd onderling verbonden als ouders. Hoe kun je naast elkaar voor de kinderen blijven staan? Goede ‘collega-ouders’ worden, dat is nog een hele uitdaging!

Soms is het extra lastig om het nieuwe collega-ouderschap vorm te geven. Bijvoorbeeld als de relatiebreuk in disbalans is verlopen, omdat de wens om te scheiden maar van één kant kwam. Of omdat er psychiatrische problematiek in het spel is. Allerlei factoren kunnen in de weg staan bij het opbouwen van de nieuwe onderlinge relatie. Als dit stroef verloopt, met weinig of geen communicatie, wil het nog wel eens gebeuren dat ouders hun eigen moeizame onderlinge relatie verwarren met die van de kinderen met de andere ouder. In ernstige vechtscheidingen gebeurt dit (vaak onbedoeld) vaak en het is lastig om hier uit te komen. En als dit gebeurt, dan doet dit iets ingewikkelds met de gezinsdynamiek.

Relaties van elkaar scheiden

Als een ouder zijn/haar eigen gebroken relatie met de andere ouder niet goed meer los kan zien van de relatie van de kinderen met hem/haar, dan brengt deze ouder spanning of ruis in de relatie-driehoek (zie de afbeelding). Ouder 1 projecteert zijn/haar eigen frustraties, irritaties en moeites over Ouder 2 op de relaties van de kinderen met Ouder 2. Misschien herken je wel in jouw eigen situatie dat dit gebeurt? Bijvoorbeeld, als Ouder 1 moeite voelt bij het gedrag van Ouder 2 (denk aan slecht koken, de kinderen te laat naar bed, te weinig met de kinderen praten, te weinig activiteiten met de kinderen ondernemen, te veel schermtijd, etcetera… ) dan kan hij/zij hier vervolgens bij denken: “Mijn kinderen hebben het bij Ouder 2 niet goed genoeg en ze hebben het daar ook niet echt naar hun zin; bij mij hebben ze het duidelijk beter. Ik kan er maar beter voor zorgen dat ze vaker bij mij zijn”. 

MAAR. Het wil helemaal niet zeggen dat je kinderen de “gebreken” die jij bij de andere ouder ervaart ook zo ervaren! Sterker nog, in de meeste gevallen is dit niet zo. De bril waardoor een ouder naar de wereld en de ex-partner kijkt, is niet dezelfde bril als die van de kinderen. Bovendien lijkt er in ons land een soort onuitgesproken norm te gelden dat kinderen het bij beide ouders altijd precies even fijn moeten hebben. Dat kan niet.

Het is natuurlijk een ander verhaal als je daadwerkelijk vreest voor de veiligheid van je kinderen, als zij bij de andere ouder zijn. Twijfel dan niet: schakel de hulp in van een derde persoon.